Een nieuw gezin (Deel 1)

Een nieuw gezin (Deel 1)

Vandaag is één op tien gezinnen een nieuw samengesteld gezin. Het is geen vanzelfsprekende vorm van samenleven.

Vooraleer een nieuw gezin zich aandient, is er eerst de scheiding en het rouwproces van de andere relatie/gezin. Dit belicht ik eerst kort, enkele adviezen over hoe je een scheiding meedeelt aan je kinderen en wanneer je terug klaar bent voor een nieuwe relatie. Daarna geef ik graag iets mee hoe je als partners met elkaar kan omgaan in een nieuw gezin. In deel 2 gaan we verder op andere aspecten van het nieuwe gezin.

Scheiding

Welke adviezen kunnen helpen wanneer je de kinderen op de hoogte wilt brengen van de nakende scheiding:

  1. Breng het nieuws samen aan de kinderen op een rustig moment. In het weekend en best niet net voor het slapen gaan.
  2. Best uiterlijk 2 weken vooraleer één van de ouders het huis verlaat.
  3. Neem samen de verantwoordelijkheid voor de beslissing (ook al voelt dit misschien niet als een gedeelde beslissing). Zeg dus liever niet: papa/mama wil niet meer bij ons wonen.
  4. De reden voor de scheiding hoeven ze niet te weten. Spreek geen kwaad over elkaar, maak ze geen partij van het conflict. Ontneem het kind geen kostbare herinneringen aan een gelukkig gezinsleven. Maak dus nooit geen verwijten over ‘hoe slecht het huwelijk wel niet was.’
  5. Laat hun duidelijk weten dat het hun schuld niet is, maar maak ze ook duidelijk dat zij de beslissing niet kunnen veranderen.
  6. Benadruk dat jullie samen voor de kinderen blijven zorgen. Jullie zullen altijd net zoveel van hun blijven houden. Dat verandert niet!
  7. Vertel dat ze nooit hoeven te kiezen tussen mama en papa.
  8. Beantwoord al hun vragen duidelijk en eerlijk. Mocht je bepaalde zaken nog niet weten, zeg dat je hun altijd op de hoogte zal brengen van belangrijke wijzigingen.
  9. Ze zullen niet alles van de eerste keer duidelijk hebben meegekregen en een aantal dingen zelfs vergeten, vraag hen later of ze nog vragen hebben en benadruk dat als ze de behoefte voelen, altijd met jullie over de scheiding mogen spreken.

Wat wij soms vaststellen in ons relatiebureau is de snelheid -na scheiding- waarmee mensen zich soms aanmelden. Onderzoek leert ons dat mensen gemiddeld één tot twee jaar nodig hebben om het verlies een plek te geven. Liefdesverdriet compenseren met een nieuwe verliefdheid is risicovol. 60% van de relaties die zo start, zou binnen de twee jaar stuklopen. Wie rustig de tijd neemt om zorg te dragen voor zichzelf en voor heling heeft meer kans dat een nieuwe relatie slaagt. Kan ik eerst leren gelukkig worden met mezelf? De beste periode om een nieuwe relatie aan te gaan zou het moment zijn dat je weer redelijk tevreden bent met jezelf en wanneer het gevoel ontstaat dat je leven weer min of meer op de rails staat. Om echt te kunnen verwerken lijkt het dus noodzakelijk om verdriet toe te laten, om te mogen rouwen om wat je verloren hebt en om boos te mogen zijn.

Over de nieuwe partnerkeuze valt ook ontzettend veel te schrijven. Het belangrijkste is dat wij ondervinden dat de ‘idealen’, de criteria vaak hoog liggen bij het zoeken van een nieuwe partner. Men wilt absoluut vermijden dat de nieuwe partner nog eigenschappen heeft van de vorige partner en elk signaal die daarop zou kunnen wijzen, is een alarmbel. Indien je voor jezelf nog in deze fase zit, is het opnieuw daten misschien nog niet aan de orde. In ieder geval is het vinden van een geschikte partner het resultaat van persoonlijkheid, alertheid en vooral inspanning, eerder dan van geluk. Openstaan voor de ontmoetingen, niet vergelijken, maar vooral voelen bij jezelf welk effect de ander op jou heeft. Projecties van vorige relaties herkennen bij jezelf en daar proberen uit te blijven. Focus op de positieve kenmerken. Geef de ontmoeting een kans.

 

Een nieuw gezin vormen

Twee gezinnen delen zelden dezelfde levensstijl. Daarom geeft het vormen van een stiefgezin een ‘cultuurshock’. De taal en de gewoontes zijn anders. Al die kleine en grote verschillen kunnen op termijn leiden tot ergernissen. De stiefouder moet dus eerst de gezinstaal leren begrijpen en heeft dus een hele achterstand op de anderen van het gezin. Dit gebrek aan voorkennis maakt de stiefouder per definitie tot outsider (althans aanvankelijk).

Wat kan je als stiefouder doen of wat kan/mag je verwachten? Daarbij kunnen volgende vragen je wat op weg helpen. Deze kun je grondig bespreken met je partner.

 

  1. Kan je de kinderen van de partner trachten te aanvaarden als een belangrijk onderdeel van jullie leven samen?
  2. Gun je jouw partner tijd en ruimte met zijn/haar kinderen zonder je daarbij buitengesloten te voelen? Jaloezie kan een normaal gevoel zijn, maar maak het bespreekbaar.
  3. Bespreek ik mijn angsten en zorgen in de omgang met de stiefkinderen met mijn partner? De hardnekkige strijd voor harmonie binnen het gezin kan leiden tot het opkroppen van negatieve gevoelens. Je wilt wanhopig dat alles goed gaat en je bent bang om je partner teleur te stellen. Maar als je partner niet weet wat jou dwarszit, kan hij er ook niets aan doen. Jullie communicatie en delen van emoties is belangrijk, anders kan de partner geen steun voor jou zijn als hij/zij jouw behoeftes niet kent.
  4. Geloof je in jezelf als waardevolle schakel binnen het nieuw samengestelde gezin? (want dat ben je zeker)
  5. Kan je aanvaarden dat je je al eens afzijdig moet houden wanneer je partner met zijn/haar kinderen bezig is?
  6. Vraag steun aan je partner, zodat de kinderen kunnen zien dat jullie één team vormen.
  7. Je kan niet anders dan het contact tussen je partner en zijn/haar ex te tolereren, zij moeten praktisch goed overeen blijven komen.
  8. Kan ik geduldig zijn in dit proces en neem ik af en toe ook eens tijd voor mezelf?

 

Wat kan je als biologische ouder doen? Overloop volgende zaken eens voor jezelf en bespreek ze grondig met je partner.

 

  1. Betrek je jouw partner in jouw gezin?
  2. Ben je jou ervan bewust dat jouw partner zich af en toe een buitenstaander voelt?
  3. Mocht je partner enige vorm van jaloezie tonen, kan ik hem/haar daar gerust in stellen? Een gevoel van veiligheid bieden aan je partner, zodat hij/zij de zekerheid heeft van jouw steun en waardering, doet wonderen.
  4. Herken je en zeg je genoeg aan je partner dat je het fijn vindt dat hij/zij deel uitmaakt van jullie leven?
  5. Ik begrijp dat mijn partner zich in sommige omstandigheden afgewezen kan voelen door de kinderen.
  6. Ik doe mijn best om het standpunt van mijn partner te verduidelijken aan mijn kinderen wanneer ze kritiek hebben op hem/haar. We trekken aan één zeel.
  7. Ik moet zinvol kunnen blijven overleggen met mijn ex-partner en begrijp dat mijn nieuwe partner het daar af en toe moeilijk mee kan hebben.
  8. Ik kan geduld opbrengen, een nieuw gezin vormen kost tijd.

 

In het algemeen geldt dat het beter is te erkennen dat een zekere mate van ontgoocheling bij het leven in een nieuw samengesteld gezin hoort, dan af te moeten rekenen met onrealistisch hoge verwachtingen. Probeer te gaan voor het ‘wij-gevoel’ als partners. Wijs elkaar niet met de vinger, maar durf te kijken naar de valkuilen die horen bij de ontwikkeling van een stiefgezin.

Hou voor ogen dat jullie relatie het fundament is van jullie gezin. Zonder stevig fundament, geen grote draagkracht. Jullie zullen de uitdagingen van jullie nieuwe gezin gemakkelijker kunnen trotseren als jullie een liefdevolle en hechte partnerrelatie hebben.

Blog geschreven door Julie Maertens, psychologe en zaakvoerder van relatiebureau altero. Deze blog is gebaseerd op het boek van Maaike Goyens (Een nieuw gezin) en Els Leuris (Hoe bouw ik een nieuw gezin?). Beiden geven zeer zinvolle tips. Ga deze boeken zeker raadplegen, want lezen over veranderingen in je leven, zorgt ervoor dat je beter gewapend bent en beter weet wat te verwachten.

Related posts

Leave a Reply

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *