Liefdesverdriet, Ilse geeft tips in Libelle

Liefdesverdriet, Ilse geeft tips in Libelle

Pakkende brieven aan verloren lieven, tekst Karolien Joniaux, Illustraties Mirelle Kouwenberg, verschenen in Libelle  31 maart 2016.

Liefdesverdriet valt met geen pen te beschrijven. Maar Ivonna, Roos, Liesbeth en Tanja proberen het toch. In de hoop eindelijk weer verder te kunnen met hun leven.

De kracht van een brief

Of het nu gaat om een ruzie met je ouders, de dood van een vriendin of de relatiebreuk met een geliefde… Bij emotionele momenten in je leven helpt het om de dingen van je af te schrijven. Het geeft je de kans om ongezouten je mening te spuien, los van mogelijke consequenties. En om ruimte te geven aan je boosheid, angst en verdriet. Zelfs als de brief nooit wordt verzonden of meteen na het schrijven in de prullenbak belandt, helpt het je verdriet een plek te geven. Een eigen sessie therapie.

 

 

Willem,

Ik wed dat je verrast bent dat ik je schrijf. Hoe lang is het geleden dat we elkaar nog zagen? Zo’n veertig jaar? Zoiets zal het zijn. Het waren de jaren ’70; een totaal andere tijdsgeest. Jij was mijn eerste liefde, mijn eerste echtgenoot zelfs. Ik zie je nog op me afkomen die ene avond op dat dansfeest. Je leek wel een kopie van Omar Shariff: groot, met donkerbruine ogen waarin ik me helemaal verloor. Volgens mij was je je niet eens van je uitstraling bewust en net dat maakte je nog onweerstaanbaarder.

Achteraf gezien was dat misschien het eerste teken aan de wand. Had jij het toen al door, Willem, dat je op mannen viel? Gleed de vrouwelijke aandacht zo van je af omdat je in je hoofd al ergens anders zat? Ik weet het niet en ik wil ook graag geloven dat je het goed met mij hebt gemeend. Dat je echt hebt geprobeerd om het tussen ons te doen slagen, maar pas later ontdekte dat dat niet kon.

Al snel werd duidelijk dat je de dingen niet wilde overhaasten. Je wilde honderd procent zeker zijn van je gevoelens; dat kon ik toch alleen maar toejuichen? Van seks voor het huwelijk was in die tijd toch al geen sprake. Een andere tijdsgeest, weet je nog? Pas op onze huwelijksnacht schrok ik van onze verschillende verwachtingen. Ik zie me nog staan in dat hotel in Bretagne, in mijn mooiste lingeriesetje, klaar voor wat komen zou. Met open mond liet ik je scheldtirade over me heenkomen. Hoe durfde ik initiatief nemen, hoer die ik was?

Noem me blind, noem me naïef, maar nog steeds deed het geen belletje rinkelen. Ik dacht dat het aan mij lag; dat ik niet aantrekkelijk genoeg was en jou meer tijd moest geven. Pas een hele tijd later, bij de relatietherapeut, kwam het hoge woord eruit. Je kon niet met mij slapen omdat je op mannen viel.

Waanzin. Dat was het enige woord dat toen in me opkwam. Met die ene bekentenis zette je mijn hele leven op z’n kop. Ik voelde me dwaas, in de steek gelaten en gekwetst in het diepst van mijn hart. Jij was voor mij de ware, ik zag mijn hele toekomst met jou. Maar die één zin zette me voor een voldongen feit. Er was niet eens een andere vrouw in het spel tegen wie ik kon opboksen. Jij zou nooit voor mij voelen wat ik voelde voor jou. Mijn verdriet heeft geen weken, geen maanden, maar jaren geduurd. En geloof me, er waren momenten dat ik dacht eraan onderdoor te gaan. Als ik weer eens een donkergroene wagen de straat in zag rijden bijvoorbeeld, want die associeerde ik meteen met jou. Dan stokte mijn adem en moest ik me zo snel mogelijk uit de voeten maken. Weet je Willem, dat ik zo meermaals ben verhuisd? De gedachte dat ik jou op straat zou tegenkomen, kon ik niet verdragen, dus pakte ik elke keer mijn boeltje als ik dacht je te hebben gezien.

Ook op mijn zelfbeeld had onze breuk een behoorlijke impact. Ik voelde me lelijk, niet in staat een man te behagen. Ik schuimde schoonheidssalons en zonnebanken af, spaarde voor een borstvergroting en ging op dieet. Een wanhopige zoektocht, dat is het achteraf gezien. Een zoektocht naar mezelf, naar mijn aandeel in onze breuk.

Intussen ben ik ouder en wijzer geworden, Willem, en kan ik je eindelijk schrijven hoe het met me gaat. En dat is goed; ik sta sterker in mijn schoenen dan ooit. En ook al wens ik niemand het verdriet toe dat ik om jou heb gehad, die gevoelens van een eerste liefde koester ik nog wel. Soms, als ik in de auto zit, hoor ik ’Het kan niet zijn’ van Will Tura nog eens op de radio: het liedje van onze eerste slow en tegelijk onze openingsdans. Nog steeds voel ik dan koude rillingen en nog steeds word ik dan stil. Het bewijst: je hebt nog steeds een plekje in mijn hart.

Ivonna (65)

 

 

Zo voelt liefdesverdriet volgens júllie

  • Alsof je leven geen zin meer heeft en er voor altijd een stukje van jezelf ontbreekt * Annick
  • Voor de Harry Potter fans: als een dementor die alle liefde en fijne gedachten uit je lijf zuigt * Liesbeth
  • Als een acuut zuurstoftekort * Marleen
  • Als een draaikolk van gevoelens: emotioneel, psychologisch én lichamelijk * Sonia
  • Als een mes dat in je hart steekt * Christa
  • Alsof je hart letterlijk breekt en een grote leegte nalaat * Sandra
  • Een beetje als doodgaan * Olga
  • Alsof je door de hel gaat, iets wat je in je leven echt niet al te vaak aankunt * Ann

 

Dag Raf,

Dat je me hebt ontgoocheld moet ik jou zeker niet vertellen? Althans, ik hoop toch dat je je daar bewust van bent. Toen jij met pensioen ging, zag ik al dat het de verkeerde kant op ging. Je sloot je af van de buitenwereld en niets interesseerde je nog. Het zal wel beteren als ook ik met pensioen ga, dacht ik nog, maar dat was ijdele hoop. Meer dan ooit werd toen duidelijk hoe we op verschillende sporen zaten. We hadden elkaar niets meer te vertellen, en dat na achttien jaar delen met elkaar.

Ik weet dat je het vreselijk vond dat ik een therapeut opzocht. Of dat leid ik er toch uit af: zelf was je tot geen enkele dialoog bereid. Maar geloof me, het was mijn laatste poging op beterschap. Helaas, toen ik mijn verhaal had gedaan, kon ze maar één conclusie trekken: het was op tussen jou en mij.

Geloof me, Raf, dat ik dat niet makkelijk vond. Ook al heb ik de scheiding zelf in gang gezet, de voorbije zomer was ook voor mij woelig en triest. Mensen associëren liefdesverdriet altijd met een onbeantwoorde liefde: hoe je je voelt als je in de steek wordt gelaten. Maar hoewel ik er zelf de stekker uit trok, blijf ook ik achter met een gebroken hart. Want ook ik werd door de liefde teleurgesteld en gekwetst. Begrijp me niet verkeerd: ik sta nog steeds achter mijn beslissing en ik heb je eerlijk waar nog geen dag gemist. Ik mis alleen het leven zoals het had kúnnen zijn. Allen jammer dat jij dat nooit hebt kunnen zien.

Roos (62)

 

 

Vasthouden wat was, of kijken naar wat komt?

Iedereen die het verdriet om een geliefde moet verwerken, krijgt twee soorten taken op zijn pad: gericht op wat je verloor enerzijds en op je herstel anderzijds.

  • Verliesgerichte taken: geef jezelf de kans om te rouwen om wat je mist. Praat erover en laat je gevoelens toe: van verdriet en boosheid tot angst om alleen te zijn.
  • Herstelgerichte taken: probeer je leven weer op te pakken. Besef: er is meer in het leven dan die relatie alleen.

Relatietherapeute Ilse Reynders: ”Doorgaans focussen mensen kort na de breuk op wat ze verloren zijn en hebben ze pas later energie om weer oog te krijgen voor de buitenwereld. Maar het kan ook omgekeerd: sommige mensen storten zich meteen in het uitgaansleven en maken pas later ruimte voor het gemis. In welke volgorde je het aanpakt, maakt geen verschil. Het belangrijkste is dat beide aspecten aan bod komen, zonder in één van de twee richtingen door te slaan.”

 

 

 

Stijn,

Toen jij mijn leven kruiste, geloofde ik niet meer echt in de liefde. Pas gescheiden, mama van twee kindjes. Mijn focus lag ergens anders. Maar een collega introduceerde me in de wondere wereld van Tinder (een datingapp, red.) en bij mijn eerste ‘ontmoeting’ was het al prijs. Wat genoot ik van onze nachtenlange gesprekken. Eerst digitaal, daarna in het echt. Dat ook onze kinderen het met elkaar konden vinden, was alleen maar een plus. Dat ik jou aan hen voorstelde toonde toch hoe serieus ik het meende? Hoe een belangrijk deel van mijn leven je was geworden? We maakten plannen: een weekendje naar Zuid-Frankrijk, een reis naar Porto met z’n twee. Ik vraag me af of ik het niet heb wíllen zien, maar voor mij hadden we de perfecte relatie. Geen haar op mijn hoofd dat aan splitten dacht.

Helaas zag jij het anders en de manier waarop je me dat liet weten, neem ik je nog steeds kwalijk. Er moet toch een beter moment zijn geweest dan de vooravond van mijn dochters communie? En een persoonlijkere manier dan een telefoontje met ‘het lukt niet meer’? Tijdens het communiefeest heb ik me nog goed proberen te houden. Het was Annelise haar dag en niets mocht dat vergallen. Maar de dag erna ben ik helemaal gecrasht. De tranen leken vanuit mijn tenen te komen, stoppen met huilen lukte niet meer. En de koudste douche moest toen nog komen.

Een week na onze breuk heb ik je opgebeld. Weet je nog dat ik toen naar antwoorden zocht? Je was nog niet klaar om te praten, vertelde je me. Maar het lag niet aan mij – het oudste excuus uit het boek. Ik hoor mezelf nog aandringen: dat liefde kan wegebben begrijp ik perfect, maar ze kon toch niet van de ene dag op de andere ophouden te bestaan? Jouw antwoord was bikkelhard: dat je nooit écht van me had gehouden; dat er een verschil is tussen ‘graag hebben’ en ‘graag zien’.

Tot op vandaag houden die woorden me bezig. Want wat betekent dat, Thomas? Dat wij nooit op één lijn hebben gestaan? Dat je zes maanden lang komedie hebt gespeeld? In eerste instantie geloofde ik dat niet; ’Hij zal nog wel inzien hoe goed we het samen hadden’. ’Natuurlijk zal hij me missen, het is gewoon een kwestie van tijd’. Maar ik was fout, want je bent nooit meer op je stappen teruggekomen. Voor jou was de relatie al lang gedaan.

Het gat dat je achterliet kan ik bijna niet beschrijven. De agenda die plots leeg was, de gesprekken die wegvielen, zomaar ineens. Ik voelde me totaal verloren en als een puber klampte ik me vast aan wat er te grijpen viel: dagelijks checkte ik je Facebookprofiel of ik reed langs je huis in de hoop een glimp van je op te vangen. Ik had zo’n nood aan antwoorden: waarom wilde je het niet nog eens proberen? En waarom had je niet gewacht tot een ander moment? Uiteindelijk was je bereid te praten. En geloof me, Thomas, dat waardeer ik echt. Alleen was ík toen diegene die er niet klaar voor was. Nu weet je meteen waarom ik onze afspraak steeds afbelde. Uit angst dat de antwoorden me nog dieper zouden kwetsen. Me nog dieper zouden duwen dan ik nu al zat.

Intussen heb ik me erbij neergelegd dat het nooit meer goed kan komen. Nu je een nieuwe vriendin hebt, weet ik genoeg. Ik vraag me wel af wat ik zou kiezen als ik het allemaal opnieuw zou mogen doen. Zou ik ondanks de slechte afloop die zes maanden nog eens overdoen? Of zou ik die eerste date aan me voorbij laten gaan, puur uit zelfbehoud? Ik weet het niet, echt waar. Want hoe gelukkig ik mezelf ook prijs dat ik van de perfecte liefde heb mogen proeven, mijn hart zou me nooit meer toelaten zoveel pijn te doorstaan. Het klinkt zwaar, maar ik denk dat jij definitief iets bij me hebt gebroken. De relaties die ik na jou heb geprobeerd, hadden geen schijn van kans. Omdat ik nooit meer écht kon inschatten hoe serieus ze het meenden en omdat ik elk van hen vergeleek met jou. Ik hoop met heel mijn hart dat dit gevoel ooit overwaait. Het doet in elk geval deugd dat ik het met jou heb gedeeld.

Liesbeth (39)

 

 

Zo lijm je een gebroken hart

Relatietherapeute Ilse Reynders, geeft tips om de strijd met liefdesverdriet aan te gaan

  • Accepteer dat je verdrietig bent. Je verliest iemand die je graag zag, daar om ‘rouwen’ vraagt tijd.
  • Vraag zo snel mogelijk opheldering. Onbeantwoorde vragen kunnen je hoofd zot maken. Ga zo snel mogelijk na de breuk een gesprek aan met je ex. Lukt dat niet, dan weet je tenminste dat je alles hebt gedaan wat je kon.
  • Geef schuldgevoelens geen kans. Lag het aan mij? Had ik anders moeten reageren? Die vragen kunnen je zo bezig houden dat je in een impasse belandt. Vraag jezelf af of de antwoorden op die vragen je iets zouden bijbrengen. Zo nee: loslaten maar.
  • Zoek een klankbord. Praten met familie en vrienden lucht op. Zoek mensen die ook echt luisteren. Aan dooddoeners als ‘je vindt wel iemand anders’ heb je niets.
  • Probeer afstand te nemen. Het is verleidelijk om oude sms’jes te herlezen of foto’s te bekijken, alleen helpt het je niets vooruit. Door jezelf steeds met je herinneringen te confronteren, wakker je ook de pijn weer aan.
  • Trek lessen voor jezelf: wat leer ik hier uit? Wat vind ik belangrijk in een relatie? Zie het als de positieve kans van je verdriet; laat het niet voor niks geweest zijn.
  • Laat plezier toe in je leven. Ook al staat je hoofd er niet naar: trek naar buiten en doe dingen die je graag doet. Het helpt je weer vooruit te kijken.

 

 

Herman,

Lieve, slimme, hatelijke Herman, nu ik de dingen van op een afstandje bekijk, lijkt onze relatie het clichéverhaal: de minnares die jaren wacht op haar geliefde. Een getrouwde man die nooit komen zou. Dat jij mijn baas was, geeft het alleen maar een donkerder randje. Omdat die situatieschets afbreuk doet aan wat wij hadden. Ik ben geen secretaresse die kickte op haar baas. Die zich verstopte onder zijn bureau en die met hem het bed indook om hogerop te geraken. Maar natuurlijk deden die geruchten de ronde toen het uitkwam. En, tekenend voor onze relatie: ik was diegene die daar het meest onder leed.

Ik herinner me nog de avond dat het tussen ons begon. Zeven jaar geleden nu – verdorie, wat gaat de tijd snel. Na een event op het werk gingen we iets drinken. Ook ik was toen nog getrouwd, maar we zouden gewoon wat babbelen, dat moest toch kunnen, niet? De kus die je me bij ons afscheid gaf, raakte me tot in de toppen van mijn tenen. Het was een simpele kus, vluchtig bijna, maar voor mij was het de meest sensuele die er bestaat. Ik denk dat ik toen al verloren was.

In het begin heb ik me afgevraagd waarom je voor mij koos. Er werkten duizend mensen voor jou, waarom dan ik? Met mijn 39 jaar was ik geen groen blaadje meer. En toch maakte je in je drukke agenda tijd voor mij. Dan moet je toch meer in mij hebben gezien? Moet het toch echt zijn geweest wat je hebt gevoeld?

Ik genoot in elk geval van je complimentjes: je vond me knap, ongeacht mijn maatje meer, en je wilde niet dat ik je als baas bleef zien; in onze gesprekken én in bed waren we gelijken voor elkaar. En toch… Elke keer dat het erop aankwam, trok jij toch aan het langste eind. Toen ik de scheiding met mijn man aanvroeg bijvoorbeeld en stapte in een systeem van co-ouderschap. Dat je me niet tegenhield, sterkte mij. Je zou me dit mijn kinderen toch niet laten aandoen als je er zelf geen toekomst in zag? Ik geloofde je toen je zei dat je zou volgen. Op je eigen tempo weliswaar. Maar welk tempo had je in gedachten, Herman? Had je daar toen al enig idee van?

Zes lange jaren heb ik op je gewacht en in die tijd hebben we heel wat watertjes doorzwommen; de bom die op het werk barstte toen onze relatie uitkwam, de bijhorende scènes van je vrouw. Ik heb alles over mij heen laten komen omdat ik wist waarvoor ik het deed. Ondanks je spel van aantrekken en afstoten ben ik altijd blijven geloven dat je zou kiezen voor mij.

Daarom heb ik het ook niet verdiend, Herman, dat ene sms’je dat heel abrupt een einde maakte aan onze relatie. ’Laat me even met rust,’ schreef je. ’Ik voel me niet goed’. Mét kusjes erachter. De onduidelijkste, vaagste breuk die er bestaat. Je schreef niet ‘ik zie je niet meer graag’ of ‘onze relatie heeft geen kans’. Je suste me zelfs, beweerde dat ik ooit wel zou beseffen hoeveel ik heb betekend voor jou. Maar wat heb ik aan die woorden als je me niet meer in je leven wilt? Hoe moet ik jou zo ooit los kunnen laten?

Want dat is wel de bedoeling, zo ver ben ik nu wel. Vijf maanden lang al hebben we elkaar niet gezien. Mijn verjaardag, Kerstmis, ze gingen geruisloos voorbij. Dat je weleens op mijn sms’jes reageert, biedt verder geen troost. Wees liever volwassen en durf te spreken in mijn gezicht. Durf onder ogen te zien hoezeer je me hebt gekwetst. Want het was geen mooi plaatje, dat kan ik je vertellen. Ik heb gehuild en geroepen, geprobeerd de pijn te vergeten met veel te veel drank. Maar overal in huis zag ik jou: waar we vreeën en waar we de langste gesprekken hadden; jouw plek in de zetel rook zelfs naar jou. Tot op vandaag zit je onder mijn vel en ik vraag me af of dat ooit zal veranderen.

Onlangs vernam ik dat je van job bent veranderd en opnieuw laaide het spervuur aan vragen in mijn hoofd op. Jij leefde voor ons bedrijf, zou nooit zomaar veranderen. Betekent dat dan dat je toch ongelukkig bent? Wat is er gebeurd dat je met mij niet kunt delen? Wat doet jou deze vreemde sprongen maken: over mij, over je job? Ik wil graag geloven dat het ene iets met het andere te maken heeft. Misschien wil je mij beschermen? Neem je uit liefde afstand? Als jij niet duidelijk bent, zal ik het nooit weten, vrees ik. Maar tja… Duidelijkheid was nooit je sterkste kant.

Tanja (48)

 

Man versus vrouw

Vrouwen praten makkelijker dan mannen, ook over liefdesverdriet. Maar dat betekent niet dat mannen minder pijn lijden. Relatietherapeute Ilse Reynders: ”Het verdriet bij mannen is zeker niet minder groot. Maar ik merk in mijn praktijk wél dat mannen er doorgaans anders mee omgaan. Dat ze sneller geneigd zijn weer in het leven te vliegen, bijvoorbeeld door zich op het werk te storten of een nieuwe relatie aan te gaan. Het is een andere manier van verwerken, maar het blijft even goed een verwerkingsproces.”

 

En hoelang mag dat duren?

Liefdesverdriet los je niet in één twee drie op. Na een relatie van drie jaar of meer, lijdt acht op tien langer dan een jaar onder het verlies. Bij kortere relaties is dat maar in de helft van de gevallen zo. De kans op valse hoop en langdurig verdriet is dus groter bij lange relaties, maar in werkelijkheid verschilt het van persoon tot persoon. Iemand kan na een korte intense relatie toch jaren afzien, terwijl de ander na een lange relatie de draad in een vingerknip weer opneemt.

Pakkende brieven aan verloren lieven, tekst Karolien Joniaux, Illustraties Mirelle Kouwenberg, verschenen in Libelle  31 maart 2016.

Related posts

1 Comment

  1. Annick

    We hadden voor ruim paar maand een fijne gezellige relatie. Er werd een datum geprikt zodat mijn volwassen kinderen kennis konden maken met mijn nieuwe vriend en zijn dochter. gezellige bbq leek ons leuk en i-ontspannen thuis. Kom ik dag ervoor s’avonds thuis van de late shift , en zoals steeds staat de tv aan.. na enige tijd vraag ik beleefd mag de tv even uit aub, zodat we even gezellig samen kunnen praten over dit en dat. Werd heel neerbuigend op gereageerd en dan zo”n koele vraag naar mij “nauw waar zullen we dan even over praten ? ik dacht oeps dit verloopt niet zo spontaan .. “over het weekend “? nog steeds neerbuigend, dacht al van oei verkeerde vraag op verkeerd moment. Een leuk gesprek kwam er niet, enkel wat lichte domme verwijten naar mij toe, en dan razernij van “ik verander voor niemand meer !!! en daar sta je dan, na een domme vraag om tv even af te sluiten. Resultaat dat hij de relatie beîndigt en de kinderen s’anderendaags dus niet meer welkom zijn. Een slag in mijn moederhart , doet heel veel pijn, en net dat heeft me een haat gevoel nu naar hem toe.. dit was in zijn hoofd al langer gepland, maar ik kreeg het na mijn late shift te verwerken. Mijn kinderen waren de eerste kennismaking (op zijn verzoek)niet meer welkom. Is dit nu een koele harde man zonder gevoelens ? Bindingsangst of verleden nog niet verwerkt want de ex zat nog heel veel in onze gesprekken (vond ik niet zo leuk maar zei er verder niks over), wie weet/geeeft me raad aub

    Reply

Leave a Reply

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *